Rozdział 33

- Pan Styles się wybudził ze śpiączki. - oznajmił, a jak miałam ochotę skakać z radości. - Ale... - i moja radość prysnęła.

- Może pan dokończyć?! - spytałam zniecierpliwiona.

- Chodzi o to, że pan Styles może mieć problemy z pamięcią.

- Czyli może nie wiedzieć kim jesteśmy? - spojrzałam na lekarza.

- Tak. - odpowiedział i odszedł. Spojrzałam na chłopaków ze łzami w oczach. Poklepali mnie po ramieniu z współczuciem i dali mi znak, żebym weszła do sali Harry'ego.

- Będzie dobrze. - pocieszył mnie Liam.

- Musi. Liam pójdziesz ze mną. - popatrzyłam się na chłopaka.

- Aly pójdź sama.

- Ale ja się boję.

- Wszystko będzie dobrze.

- Boję się.

- Nie bój się. - przytulił mnie szatyn.

- Dziękuje. - szepnęłam i poszłam w stronę sali loczka. Stanęłam przed drzwiami i wzięłam głęboki wdech. Zapukałam i weszłam do środka. Jego wzrok powędrował na mnie. Wlepił we mnie spojrzenie. Matko jak ja stęskniłam się za tymi zielonymi tęczówkami.

- H...Ha...Harry t...to ja Aly. - wyjąkałam. Chłopak popatrzył na mnie wyraźnie zdziwiony. - Ty mnie nie pamiętasz. Prawda? - spytałam zrezygnowana.

- Aly co Ty tu robisz?

- Pamiętasz mnie?

- Czemu miałbym Cię nie pamiętać?

- Bo lekarz powiedział, że możesz nas nie pamiętać.

- Ale pamiętam. - podeszłam do niego.

- Harry ja Cię bardzo przepraszam. Ja nie chciałam. To wszystko przeze mnie. - popatrzyłam w jego oczy.

- Csiii. - złapał mnie za rękę. - To ja przepraszam. - szepnął całując moją rękę.

- Hazz ja muszę Ci coś powiedzieć. - szepnęłam.

- Słucham.

- J... Ja Cię nadal kocham!

- Pomimo tego co Ci zrobiłem i powiedziałem?! - spytał.

- Tak Harry. Nie przestałam Cię kochać nawet na chwile.

- A Josh? - widziałam w jego oczach łzy.

- Josh to tylko przyjaciel. Nic mnie z nim nie łączy i nie łączyło.

- Przepraszam Cię Aly za wszystko. - szepnął.

- Harry już nie przepraszaj. Proszę. - uśmiechnęłam się do niego.

- Chodź tu do mnie. - zrobił mi miejsce obok niego na łóżku.

- Zwariowałeś?!

- Nie, jeszcze nie zwariowałem. Chodź. - zaśmiał się i poklepał teatralnie miejsce obok niego. Mimo, że dzisiaj się wybudził postawił na swoim. On jest naprawdę silny.

- Niech Ci będzie. - uśmiechnęłam się i położyłam się obok niego. Chłopak objął mnie ramieniem, a ja położyłam głowę na jego torsie.

- Ałć. - jęknął cicho.

- Przepraszam. - wymamrotałam i się podniosłam. Loczek tylko przyciągnął mnie z powrotem.

- Nie uciekaj. - pocałował mnie w czoło.

- Nie ucieknę. - posłałam mu szczery uśmiech.

- Obiecujesz?

- Tak.

- Ja obiecuję Cię zawsze wysłuchać i nie osądzać pochopnie. - złączył nasze dłonie.

- Kocham Cię Harry.

- Ja Ciebie też księżniczko. - pocałował mnie.