Rozdział 10

Popatrzyłam w stronę uchylających się drzwi. Stanął w nich Niall. Kamień spadł mi z serca, że to on, a nie Harry.

- Mogę? - zapytał nieśmiało.

- Jasne. - uśmiechnęłam się.

- Czemu płakałaś? - walnął prosto z mostu.

- Co ja? Nie, ja nie płakałam. - głoś mi się jeszcze łamał.

- Aly mnie nie oszukasz. Zresztą masz czerwone i podpuchnięte lekko oczy. - rzucił. Cholera. - To przez Taylor? Jesteś zazdrosna?! Zgadłem prawda? - uśmiechnął się triumfalnie.

- Nie, nie zgadłeś.

- Kłamiesz?! - zarzucił.

- Nie!

- Tak i ja to widzę.

- No dobra to, że przez Taylor to miałeś rację, ale co do drugiego to nie.

- Aly nie oszukuj samej siebie.

- Nie oszukuje!

- Tak oszukujesz, bo wiem, że on Ci się podoba.

- No dobra. - przyznałam ze spuszczoną głową. - Ale i tak co z tego jak on ma dziewczynę. Zresztą i tak nawet gdyby nie miał to nie mogłabym z nim być. - dodałam po chwili.

- Taylor to nie jest jego dziewczyna! Ona jest psychiczna. Harry z nią zerwał dawno temu, a ta nie chce mu dać spokoju. Dlaczego niby nie mogłabyś z nim być?

- Wspominałam Wam o tej mojej koleżance. No więc ona najbardziej lubi Harry'ego. Można powiedzieć, że ona jest w nim zakochana.

- I Ty jako dobra przyjaciółka nie chcesz jej zranić. - pokiwałam twierdząco głową. - Aly nie patrz na to, że możesz ją zranić. Wiem, że jest to Twoja przyjaciółka. - już otwierałam usta żeby coś powiedzieć. - Harry czuje to samo. - cholera skąd on wiedział.

- Dzięki Nialler. - uśmiechnęłam się do niego.

- Chodź pójdziemy na dół. - zaproponował. Zgodziłam się. Zeszliśmy na dół.

- Ta idiotka mnie wykończy nerwowo. Nie może ona dać mi spokoju? - usłyszałam głos Harry'ego. Zerwał się z miejsca gdy zobaczył, że weszłam do salonu. - Aly ja przepraszam Cię za Taylor. Ona nie jest moją dziewczyną.

- Harry nie musisz mi się tłumaczyć.

- Ale ja chce.

- Słuchaj nie chce jednak wiedzieć. - rzuciłam. - Idę do sklepu. Chcecie coś? - zapytałam wszystkich.

- Mi możesz coś kupić. - poprosił Niall.

- Okej, a może pójdziesz ze mną, bo wiem, że będzie tego dużo. - zaśmiałam się.

- Nie, nie chcę mi się iść.

- No to super. Muszę iść sama. - poszłam ubrać moje kochane convers'y oraz kurtkę i wyszłam.

- Aly zaczekaj! - odwróciłam się i zobaczyłam Styles'a zakładającego swoją kurtkę.

- A Ty po co?

- Pomogę Ci. - uśmiechnął się, a po moim ciele przeszły dreszcze. Matko. Jaki on ma słodki uśmiech i te jego dołeczki.

- Jak chcesz. - rzuciłam i ruszyliśmy do sklepu. Szliśmy w ciszy nie odzywając się do siebie.

- Aly słuchaj. - przerwał ją.

- Mhm.

- Taylor i ja to przeszłość.

- Wiem.

- Skąd?

- Niall mi powiedział.

- Więc z tym już mnie wyręczył.

- Najwyraźniej. - powiedziałam.

- To już mam za sobą.

- Więc jest jeszcze coś? - zapytałam.

- Tak.

- Jak musisz to mów. - rzuciłam, a loczek popatrzył się w moje oczy.